من !

تا سر کنم به سفره نان همیشگی

قدری سریعتر به خدا دیر می شود

این دست با مرور زمان پیر می شود

پاییز می رود و منم فصل سوخته

این آخرین نشانه یک نسل سوخته

این روزها گرفته دلم از تو ،از خودم

یک روز نعره می زنم آری که این منم

من شاعری که در تو نمودی نداشتم

از من بهار خواسته بودی ، نداشتم

با این حساب مرد تو آواره می شود

این سیم آخر است نگو پاره می شود

هی پیش می روم هدفم ساحل است نیست

هی جار می زنم که خدا عادل است نیست

آخر به من چه اگر آدم اشتباه کرد

در چشم های آبی حوا نگاه کرد

حوا ویار داشت دلش در هوای سیب

آدم تمام زندگیش شد فدای سیب

در این میان گناه من بی نشانه چیست؟

تصمیم ناخدای جهان عادلانه نیست

کم کم به مرز کفر تو نزدیک می شوم

اصلا درست مثل تو لائیک می شوم

با این حساب مرد تو آواره می شود

این سیم آخرست نگو پاره می شود

  من يک جزيره بوده ام از عشق تا جنون

  ساحل ترين کرانه برای عبور خون

  يک بی کرانه وسعت دريای درد بود

  از مرز اين جزيره متروک تا جنون

  تقسيم عادلانه جغرافيای صبر

  از اين جزيره ساخته يک کوه تا کنون

  تقديم عاشقانه دريا به آسمان

  اين راز انتظار، همين سقف بی ستون

  با جذر انتظار و با مد يک حضور

  يک سيزده ستاره و يک  ماه با شگون

  درياست راه ماه، همين جا کنار ما          

  ما هم همان جزيره کوچک، همان سکون

نيستي كم ! نه از  آيينه نه حتی از ماه
كه ز ديدار تو ديوانه ترم تا از ماه
          
من محال  است به ديدار تو قانع باشم
كي پلنگي  شده راضي به تماشا از ماه

به تمناي  تو دريا شده ام ! گر چه يكي  است
سهم يك كاسه ي آب و دل  دريا از ماه

گفتم  اين  غم به خداوند بگويم ،  ديدم
كه خداوند جدا كرده زمين را از ماه

صحبتي  نيست ! اگر هم گله اي هست از اوست
مي توانيم برنجيم  مگر ما از ماه !

    فاضل نظري  

---------------------------

از گذشته ، حال و آينده

گذشته را انتخاب مي كنم

چرا كه حالي ندارم كه به آن دل خوش كنم ،

از آن بدتر اميد به آينده .

.

.

اما گذشته ... !

--------------------

چقدر تلخ است

این که باغبان باشی

این که گلت را با هزار امید و آرزو

پرورانده باشی

و تنها

پرپر شدن گلت را

به نظاره بنشینی

و چاره ای جز

 افسوس و آه

برای تو نمانده باشد !

آه ه ه ه ه  ...

--------------------

* جمله آبی یکی از آهنگ های محسن نامجو ست

-----------------

در فكر آن گودالم

كه خون تو را مكيده است 

هيچ گودالي چنين رفيع نديده بودم 

در حضيض هم مي‌توان عزيز بود 

با اشک هاش دفتر خود را نمور کرد
در خود تمام مرثیه ها را مرور کرد
ذهنش ز روضه ها ی مجسم عبور کرد
شاعر بساط سینه زدن را که جور کرد
احساس کرد از همه عالم جدا شده است
در بیت هاش مجلس ماتم به پا شده است
در اوج روضه خوب دلش را که غم گرفت
وقتی که میز و دفتر و خودکار دم گرفت
وقتش رسیده بود به دستش قلم گرفت
مثل همیشه رخصتی از محتشم گرفت
بار این چه شورش است که در جان واژه ها ست
شاعر شکست خورده طوفان واژه هاست
بی اختیار شد قلمش را رها گذاشت
دستی زغیب قافیه را کربلا گذاشت
یک بیت بعد ، واژه ی لب تشنه را گذاشت
تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت
حس کرد پا به پاش جهان گریه می کند
دارد غروب فرشچیان گریه می کند
با این زبان چگونه بگویم چه ها کشید
بر روی خاک و خون بدنی را رها کشید
او را چنان فنای خدا بی ریا کشید
حتی براش جای کفن بوریا کشید
در خون کشید قافیه ها را ، حروف را
از بس که گریه کرد تمام لهوف را
اما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت
بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت
این بند را جدای همه روی نیزه ساخت
"خورشید سر بریده غروبی نمی شناخت
بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود"

خون جای واژه بر لبش آورد و بعد از آن . . .
پیشانی اش پر از عرق سرد و بعد از آن . . .
خود را میان معرکه حس کرد و بعد از آن . . .
شاعر برید و تاب نیاورد و بعد از آن . . .
در خلصه ای عمیق خودش بود و هیچکس
شاعر کنار دفترش افتاد از نفس

« سيد حميد برقعي »